Kunstretraite in de Kunstgenieloods

In de week van 24 juli tot 30 augustus was Ellen Holleman te gast in het projectatelier van Tengel. Hieronder haar verslag over deze week:

Kunstretraite in de Kunstgenieloods

De laatste week van augustus ben ik te gast in het projectatelier van Tengel, in de Kunstgenieloods bij Fort aan den Ham. Wát een goeie plek! En een briljante plek om mijzelf een week op te sluiten voor een kunstretraite, om mijzelf als kunstenaar opnieuw (uit) te vinden.

Want daar kom ik voor. Door allerlei omstandigheden kom ik al jaren niet meer toe aan het maken van vrij werk. Naast divers ontwerpwerk, culturele- en kunstprojecten, moederschap, verhuizingen en langlopende verbouwing zat vrij werk maken er even niet in. Een enorme luxe dus om een week tijd en ruimte te hebben om al werkend te kunnen kijken, zoeken, denken, vragen, experimenteren, (ver)klooien, en nou ja, al die dingen die nodig zijn om tot iets productiefs te komen.

Ik kom zonder plan. Om ruimte te hebben om te kunnen reageren op de plek en op wat er met mij zou gebeuren. Vooraf leek dat een goed idee, maar natuurlijk ontstaat er meteen twijfel. Zo’n mooie plek… daar móet je wel iets moois maken… shit…

Maar ‘kunst’ produceren is nou eenmaal geen kwestie van even op een knopje drukken, dus hee, ik mag deze week van mezelf prutsen, als er ook nog wat fatsoenlijks uitkomt dat is dat alleen maar mooi meegenomen!

Het wordt een intensieve week, zeven dagen achter elkaar door werken. Met ups en downs. Een ‘rondje Busch en Dam’ is steeds een goede oplossing als ik het even niet meer zie of weet.
Zodat ik uitgewaaid weer terugkeer naar waar ik voor kwam: op zoek naar mijn focus, waar wil ik mee bezig zijn?
Ik laat me leiden door de plek, gefascineerd door dat oude landschap aan de rand van de metropoolregio. En ik pak ook weer oude ideeën op. Die grappig genoeg ineens weer tot leven opgefrist tevoorschijn komen en in deze omgeving. De ideeën buitelen over elkaar heen en ik vlieg alle kanten op. Het resultaat: een stapel nieuwe beelden op papier en in m’n hoofd, nieuwe plannen en ideeën.

Beeldend landschap

De eerste dag start ik met de omgeving te verkennen. Deze regio, het gebied waar ooit het OerIJ stroomde, en de Stelling van Amsterdam zijn bekend terrein voor me. Ik heb over dit gebied veel ruimtelijk en historisch onderzoek gedaan. Nu wil ik me laten leiden door wat ik ervaar en zie.
Het weer werkt mee deze dagen: onstuimig, afgewisseld met zonnige momenten. Het Noord-Hollandse landschap is op z’n groenst en blauwst, met indrukwekkende wolkenpartijen.

Wolken en gras. Dat vind ik zo’n beetje de lastigste dingen om te schilderen.
Wat doe ik?
Ik ga wolken en gras schilderen. Serieus?!
Dat wordt natuurlijk niks. Maar, ok, dat mag.
Deze week mag ik spelen.
Ik ga door en zoek naar andere manieren om die sferen, die kleuren te vangen.

Opnieuw het gebied in.
Wat mij fascineert is de confrontatie van dit oeroude landschap met de metropoolregio die hier begint. Of eindigt. Of zich opdringt.
Dat eindeloze groen en blauw wat keihard doorsneden wordt door wegen, spoor, vliegtuigen.
Met al die mensen die onderweg zijn naar iets.

Dat contrast, die lijnen, probeer ik te vangen.
Ik experimenteer door beelden te combineren en met een mix van technieken te werken. Zodat structuren en kleuren samen gaan met grafische lijnen en patronen. Het landschap wat de metropool (ver)draagt.

Roadscapes

Parallel ga ik aan de slag met beelden uit mijn persoonlijke archief. Beelden die ik maakte tijdens reizen de afgelopen decennia. Boeiend hoe het Noord-Hollandse landschap samengaat met beelden uit verre oorden. Anders, maar grappig genoeg ook weer niet.

In mijn ‘roadscapes’ speelt een zelfde fascinatie: strakke, grafische lijnen die door het landschap snijden. Soms terughoudend en zich vormend naar het landschap. Soms snoeihard overal doorheen. En overal mensen, hoe desolaat ook, die altijd ergens heen moeten. Ik ben benieuwd naar hun verhalen, waar komen ze vandaan, waar gaan ze heen?


Het schildergevoel

Tenslotte besluit ik om ook nog ‘gewoon’ een paar portretten te maken. Puur om het gevoel van het schilderen te ervaren. Ik hou van verf en van de fysieke handeling van het schilderen. En ik bedenk me dat ik nog nooit mijn eigen kinderen heb geschilderd. Een uitgelezen moment om dat eens te doen. En wie weet levert het ook nog iets ‘moois’ op, waar ik met goed fatsoen mee thuis kan komen 🙂